Μιά βόλτα εις την Γείτονα - Μέρα πρώτη Εις την Πόλη

Τετάρτη 22 Ιουλίου 7517

Ο Μικρός Αλήτης πέρασε μια Οδύσσεια για να φτάσει, μετά από ένα επικό ταξίδι 1700000 ωρών... Το πρωί βρέθηκε σε μια πόλη που πάντα ήθελα να πάει...

Θα σας εξιστορούσε όλες τις εντυπώσεις και τις περιπέτειες του αλλά νυστάζει πολύ... Θα σας τα γράφει όμως όταν βρίσκει λίγο χρόνο....

Γυμνή φωτογράφιση για το περιβάλλον;

 Μικρός Αλήτης διάβαζε χαζεμένος αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Όταν βρήκε στο Foreign Press την παρακάτω είδηση.

 
Ο διακεκριμένος Τούρκος φωτογράφος Niko Guidoαπελπισμένος από την μεγάλη ρύπανση που προκαλούν τα πλοία στον όρμο της Αττάλειας, επέλεξε ένα σίγουρο τρόπο διαμαρτυρίας και προβολής του θέματος. "'Εγδυσε" γνωστά καλίγραμμα μοντέλα και τα φωτογράφισε στις πανέμορφες πλην "ρυπαρές" ακτές της περιοχής.



Η πρωτοβουλία του Guido, που θεωρείτε ο κατ'εξοχήν φωτογράφος του επονομαζόμενου "art nude" (καλλιτεχνικού γυμνού) στην Τουρκία, όπως ήταν φυσικό έλαβε μεγάλη δημοσιότητα, αφού το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της φωτογράφισης προβλήθηκε από την Hürriyet και άλλα μεγάλα τουρκικά ΜΜΕ.
 




Όπως ήταν φυσικό, ξαφνιάστηκε. Δεν θεωρούσε την Τουρκία τόσο κοσμική χώρα για κάτι τέτοιο. Ήταν μια Ισλαμική Χώρα, με γυναίκες που φορούν τσαντόρ ή μπούργκα, που τρώνε μπακλαβά και που έχουν εκλέξει τους Ισλαμιστές για κυβέρνηση. Κι όμως αυτή η κοινωνία της αποδείχτηκε περισσότερο προοδευτική από ότι πίστευαν οι Δυτικοί γείτονες της.

Ο Μικρός Αλήτης χάθηκε στον κόσμο του. Φαντάστηκε τι θα συνέβαινε αν μια παρόμοια φωτογράφιση γινόταν για τα μολυσμένα νερά του Θερμαϊκού...



Ο φωτογράφος θα λεγόταν Αχμέτ Φιλίππου, θα είχε μουστάκι, ροζ φουλάρι και σνομπ ύφος καλλιτέχνη. Αρχικά θα πάλευε για μήνες ολόκληρους με τις αρμόδιες υπηρεσίες για να πάρει την σχετική άδεια. Θα έμπλεκε με 16 αναρμόδιες υπηρεσίες που θα του ζητούσαν μεταξύ άλλων αντίγραφο της ταυτότητας του, μια δήλωση του νόμου 105 όπου θα αναφέρεται ρητά ότι δεν θα πετάξει σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές κατά την διάρκεια της φωτογράφισης, 10-20 άλλα χαρτιά, το περσινό εκκαθαριστικό της εφορίας, μια ακτινογραφία και 2 τούφες από τα μαλλιά του για περαιτέρω ανάλυση. Ύστερα από διαδικασία πολλών μηνών, γύρω στο 2019 θα έβγαινε επιτέλους η τόσο πολύ αναμενόμενη άδεια.

Κατά την διάρκεια της φωτογράφισης πλήθος περαστικών παύλα περίεργων θα συγκεντρώνονταν στο λιμάνι. Στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα πραγματοποιούσε την μεγάλη συγκέντρωση - ομιλία ο Καρατζαφέρης για το εκτρόχιασμα και τον εκφυλισμό της κοινωνίας μας. Τέλος θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε οι Πακιστανοί λαθρομετανάστες που έφεραν μαζί τους τα εκφυλισμένα ήθη και έθιμα τους.


Ταυτόχρονα στην λεωφόρο Νίκης θα έκαναν πορεία διάφορες αριστερές ομάδες ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και τα αφεντικά και την προσπάθεια τους να φιμώσουν ελεύθερες φωνές όπως αυτή του Αχμέτ Φιλίππου

Αναρχικοί θα έκαιγαν αμάξια και το περίπτερο της κυρά-Σούλας στον Λευκό τον Πύργο, ενώ θα έγραφαν παντού με μαυρα γράμματα "ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΧΜΕΤ ΦΙΛΛΙΠΟΥ".

Διμοιρίες των ΜΑΤ θα ξυλοκοπούσαν άγρια τους αριστερούς της πορείας. Βέβαια υπό την πίεση της όλης κατάστασης θα διεύφεγε της προσοχής τους, ότι ακριβώς από πίσω τους ακολουθούσαν τα άγρια στίφη της Χρυσής Αυγής με καδρόνια. Οι τελευταίοι θα εξορμούσαν δίχως έλεος ενάντια στους μαύρους πλανόδιους με τα DVD ανα χείρας.

 Τα μοντέλα επιτέλους βουτούσαν στην θάλασσα. Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι εφορμούν, με ριπές χιλιάδων ερωτήσεων ανά δευτερόλεπτο. Ειδικοί επί των ειδικών αναλύουν τα πάντα. "Και τώρα τις βλέπουμε πως βουτούν κρατώντας με το δεξί χέρι την μύτη, κύριε Πρετεντέρη πια είναι η δική σας θέση"




Η φωτογράφιση είχε τελειώσει αλλά όχι αναίμακτα. Όλα τα μοντέλα θα είχαν εμφανίσει διάφορα πράσινα εξανθήματα, δύο από αυτές θα κατέληγαν στο νοσοκομείο με συμπτώματα έκθεσης σε ραδιενέργεια και μία κοπέλα (σαν τα κρύα τα νερά) θα έπεφτε σε βαρύ κώμα ύστερα από το δάγκωμα της μπλε ηλεκτρίκ μέδουσας. Του καινούριου είδους που εμφανίζεται μόνο στον κόλπο του Θερμαϊκού.

Αργά το απόγευμα θα είχε φτάσει η ώρα για τα κόμματα να πάρουν θέση:

ΠΑΣΟΚ: Η κυβέρνηση βρέθηκε απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις
ΝΔ: Επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ ο κρατικός μηχανισμός τελούσε υπό καθεστώς διάλυσης... ας μην ξεχνάμε ότι το 1987 επί πρωθυπουργίας Α. Παπανδρέου όταν....
ΛΑΟΣ: Τα δυο μεγάλα κόμματα... Έλληνες ΞΥΠΝΑΤΕ... ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
ΚΚΕ: ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ... διεύρυνση των δεσμών μας με την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, να γίνει κτήμα η στρατηγική μας όσο γίνεται ευρύτερων λαϊκών μαζών, αυτή είναι η απάντηση μας στην επίθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που ευθύνονται.....
ΣΥΡΙΖΑ: ....κακή και φαύλη διαχείριση αλλά και τα σκάνδαλα επισώρευσαν την λαϊκή οργή... οι επαναστατικές ομάδες.....



Τέλος οι περισσότερες φωτογραφίες θα έβγαιναν κουνημένες, ενώ θα χρειάζονταν ώρες επεξεργασίας στο Photoshop, θα δημοσιεύονταν μόνο τριτοκλασάτες φυλλάδες του διεθνή τύπου με εξαίρεση το Έψιλον της Ελευθεροτυπίας που θα δημοσίευε 2-3 με φύλλα συκιάς στα επίμαχα σημεία....

Όσο για το μήνυμα της φωτογράφισης, θα είχε χαθεί κάπου στην μετάφραση....

ΤΟ ΤΕΡΑΣ (της Νηρηίδας)

Ειναι καποιες φορες που ευχεσαι να μην ειχες σηκω8ει απο το κρεβατι.

Αυτο 8υμη8ηκα πριν τεσσερις ημερες.

Ηταν νυχτα, ημουν μονη, παρακολου8ουσα μια ταινια στον υπολογιστη και ειχα αφησει την μπαλκονοπορτα διπλα απο το γραφειο λιγο ανοιχτη, ισα να σπαει η τεχνητη ομιχλη που πηγαζε απο τα τσιγαρα που αναβα κα8ε λιγο.



Εχω απορροφη8ει, εχω χυθει πανω στο γραφειο και τοτε με την ακρη του ματιου πιανω μια κινηση λιγο διπλα απο την ο8ονη.



Κοιταζω αφηρημενα και την επομενη στιγμη ειμαι ηδη 2 μετρα μακρια, η καρεκλα εχει πεσει στο πατωμα και μια ωραιοτατη, ακατανοητη τσιριδα κομματιαζει την ησυχια.



Μια κατσαριδα σε μεγε8ος αυγου πηρε την πρωτοβουλια να μπει απο το ανοιχτο παραθυρο. Συνη8ως ειμαι φιλοξενος ανθρωπος αλλα το συγκεκριμενο ειδος δεν ειναι αναμεσα στους ευπροσδεκτους επισκεπτες!



Βγαζω την σαγιοναρα (ωραιοτατη, με χαντρουλες και αλλα μπιχλιμπιδια μονο λιγα ευρω απο το JUMBO) και προσπα8ω να 8εσω τελος στη ζωη του αντιπαθεστατου πλασματος. Αλλα κανει ενα σαλτο πισω απο το γραφειο και μενω με τη σαγιοναρα στο χερι.



Γενικα δεν εχω φοβια για τις κατσαριδες, μονο απεραντη αηδια. Η συγκεκριμενη ομως ειναι σαν μεταλλαγμενη απο ταινια τρομου της πλακας και με αιφνιδιασε η ρουφιανα.


Αρχιζω να βγαζω ο,τι βαρυ εμποδιζει να μετακινησω το γραφειο και παντα με τον φοβο οτι 8α μου πεταχτει στα μουτρα. Τελικα δεν ειναι που8ενα κι αρχιζω να αναρωτιεμαι αν χωρεσε να μπει στην κεντρικη μοναδα.



Την πιανω παλι με την ακρη του ματιου, στην αντι8ετη μερια του δωματιου να σκαρφαλωνει στην κουρτινα, να πεφτει και να τρεχει σαν μονο8εσιο της F1 κατω απο το επιπλο της τηλεορασης-βιβλιο8ηκη. Αντε παλι να τραβαω επιπλα και να μου πεφτει η μεση για να πεταχτει παλι προς το κλειστο πλεον παραθυρο. Kι εκει εξαφανιστηκε! Και Κοπερφιλντ λοιπον η κατσαριδα! Αφου εχω κανει το δωματιο σαν να τοπο8ετησε τα επιπλα κακογουστος αλκοολικος, τα παραταω γιατι εχει παει τρεις και η κατσαριδα ειναι σιγουρα καπου μακρια και γελαει μαζι μου.



Φυσικα δεν κοιμη8ηκα στο δωματιο και την αλλη μερα εκανα γενικη κα8αριοτητα, τυφλα να εχουν οι κα8αριστριες απο τα ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΑ ΣΠΙΤΙΑ στο ΣΚΑΙ.



Το τερας- ακροβατης- μονο8εσιο- Κοπερφιλντ που8ενα. Την ειχε κοπανησει απο μια χαραμαδα που αφηνει το πατζουρι και αφησε την ηλι8ια να κα8αριζει σαν υστερικη.



Σιχτιριζω ολη μερα και παλι δεν κοιμαμαι στο δωματιο γιατι λεω κι αν ειναι εδωωωωωω;



Πρωτη φορα εφαγα τετοια φρικη με εντομο και ολη μερα νομιζα κατι περπαταει επανω μου.



Τελικα εμα8α σημερα οτι εχουν προβλημα οι υπονομοι και εχει γεμισει η γειτονια.



Ξερω οτι ειναι ενα θαυμα της φυσης (σιγουρα εχει χιουμορ η φυση), οτι μπορουν να αντεξουν τα παντα, πως υπαρχουν απ' οταν οι δεινοσαυροι δεν ηξεραν ουτε να κατουρησουν(Μαλακες δεινοσαυροι που δεν τις λιωσατε ολες, καλα να πα8ετε κι εσεις που εξαφανιστηκατε) μα και παλι αν την ειχα βρει δε θα με εμποδιζαν αυτα στο να την στερησω απο το Συμπαν, αν και αυτο σιχαμερο 8εαμα 8α ηταν γιατι ακομη και ο εσωτερικος της κοσμος σιχαμερος ειναι ρε γαμω το! Εξαιτιας της τρομαξα, εκανα κατι τοσο γελοιο οσο το να φωναξω, η μεση μου εχει παει στην ακρη και περασα ωρες να αποστειρωσω το δωματιο που την αλλη μερα ξαναεκανα γιατι περασα κλιματιστικο κι εγινε συσκατο.



Ευχομαι λοιπον αυτη τη στιγμη να εχει φαγωθει απο αραχνη, αφου δηλητηριαστηκε απο κατσαριδοκτονο και την πατησε αυτοκινητο.



Οση ωρα γραφω συνεχιζω να εχω την ψευδαισθηση οτι κατι περπαταει επανω μου...Τελεια κι ελεγα γιατι να μην εχω κι εγω ενα ψυχοσωματικο...Τωρα καταφερα να κανω συλλογη απο αυτα.



Ο Μικρός Αλήτης διάβασε την ανάρτηση αυτή στο blog της Νηρηίδας (ΕΔΩ) και γέλασε με την ψυχή του...

Ο μικρός κυριος ΛΑ και τα δύο κουταβια

Τα 2 ΚΟΥΤΑΒΙΑ βρήκαν επιτέλους σπίτι

Δηλαδή δεν είναι ακριβώς σπίτι αλλά ολόκληρο χωράφι μαζί με άλλα ζώα…

Αρχικά τα είχαν βρει στην παραλία, ο Μικρός Αλήτης πρωτοστάτησε: ¨ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΥΤΑΒΙΑ, ΚΡΙΜΑ ΕΙΝΑΙ¨. Όλοι ήταν επιφυλακτικοί αλλά συμφωνούσαν. Έκαναν όλοι μαζί πράγματα για τα κουτάβια, ο ένας τα φιλοξένησε για μια μέρα, ο άλλος την επόμενη και ο τρίτος τα έπλυνε. Όμως οι μέρες περνούσαν, ο Μικρός Αλήτης με τις λαμπρές του ιδέες έπρεπε να φύγει για μέρη ξένα, ο πρώτος δεν μπορούσε άλλο, και ο τρίτος, έπρεπε να φύγει και εκείνος.



¨Αποκλείεται στην ταράτσα μου γκρινιάζουν οι γείτονες¨ ¨Μας την είπανε οι γείτονες¨ ¨Που να τα βάλω, δεν έχω χώρο¨ ¨Παράτα μας, έχω δουλειά δεν προλαβαίνω¨ ¨Δεν μπορώ έχω κανονίσει¨ ¨Δεν γίνεται, μαγειρεύω τώρα¨ ¨Όχι, δεν μπορώ¨ ¨Είπα όχι δεν μπορώ¨ ¨ΟΧΙΙΙΙ παράτα μας βλάκα¨ ¨Γεια σας, καλά να περνάτε, εγώ φεύγω για Αθήνα, ααα δώσε μου και τα κλειδιά του σπιτιού σου¨ ¨Ποια κουτάβια; Υπάρχουν ακόμα αυτά¨

Τα κουτάβια όμως ήταν εκεί και είχαν ανάγκη από κάποιον…

Όλοι την ευθύνη την επωμίστηκε ένας από τους πολλούς, ο μικρός κύριος Λα. Δεν έφυγε, δεν τα εγκατέλειψε και δεν είπε εγώ πρέπει να κάνω αυτό ή εγώ δεν μπορώ… Ήταν ο μόνος που δεν τα άφησε, ήταν ο μόνος που ήταν εκεί για αυτά, και χάρη στην επιμονή του αυτά τα κουτάβια ζουν και έχουν σπίτι.



Μπορεί όλοι μας να είχαμε την πρόθεση αλλά ο μόνος που έκανε τις απαραίτητες θυσίες ήταν ο κύριος αυτός...




ΥΓ ο Μικρός Αλήτης, ο Ξιφίας (το μαύρο κουτάβι) και η Σαρδέλα (το καφέ κουτάβι) θέλουν να ευχαριστήσουν τον Άνεμο, την Καλή Μαριάννα και τον Ερμή τον Σκύλο για όλη την συμπαράσταση τους…

Wadja.com Δωρεαν SMS προς όλους

Ένα χρόνο πριν…

Ο Μικρός Αλήτης χάζευε στον υπολογιστή του. Γλώσσα έξω από το στόμα, μάτια θολά και κολλημένα στην οθόνη, νωχελικές κινήσεις του χεριού και ανα μερικά δευτερόλεπτα, ο χαρακτηριστικός ήχος του ΚΛΙΚ.

Μάτια γουρλωμένα, ιαχή-κραυγή θριάμβου, μια καινούρια ανακάλυψη…

Ήταν το wadja… Έκανε στα γρήγορα έναν λογαριασμό με το όνομα Μητσάρας Μπορμπόλιας και άρχισε να στέλνει μηνύματα - απειλές και μικρά ένοχα μυστικά στον πατέρα του (τι έχει τραβήξει και αυτός ο έρμος) και στα περισσότερα φιλαράκια του. «ΤΑ ΞΕΡΩ ΟΛΑ, ΘΑ ΣΕ ΕΒΡΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΥΗ ΚΑΘΑΡΜΑ». Ύστερα απολάμβανε τον πανικό και την σύγχυση…



Τώρα πια, απλά το χρησιμοποιεί όταν ξεμένει από χρήματα για να στέλνει δωρεάν μηνύματα.



Βέβαια το wadja εκτός από το να στέλνει SMS σε όλα τα κινητά του δύσμοιρου αυτού πλανήτη, προσφέρει και πολλά άλλα, τα οποία όμως δεν χρησιμοποιεί ο μικρός Αλήτης, και δεν ξέρει να σας πει. Είναι εντελώς δωρεάν και μπορεί να στείλει κανείς απεριόριστο αριθμός μηνυμάτων.



Η Facebook εξέλαβε την συγκεκριμένη ιστοσελίδα ως απειλή. Για αυτό τον λόγο, όποιος γράψει την λέξη wadja στο Facebook του παίρνει την απάντηση "Some of the content you included in this message is not allowed by Facebook."



Ο Μικρός Αλήτης με την σειρά του, εξέλαβε τα παραπάνω ως ΜΕΓΑΛΗ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ εκ μέρους της Facebook. Παρόλα αυτά η wadja δεν έχει ανάγκη μιας και εξυπηρετεί τουλάχιστον 4 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου…

Σας το προτείνει ανεπιφύλακτα…

Περισσότερα
Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ WADJA ΕΔΩ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ WIKI ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ FACEBOOK ΕΔΩ

System of a Lego- Chop Suey

Ένα από τα αγαπημένα κομμάτια του Μικρού Αλήτη. Ελπίζει να σας αρέσει, τουλάχιστον το video clip...

Τενέζος, ένας σύγχρονος ήρωας

Μια μέρα όπως όλες οι άλλες, ο μικρός Αλήτης χάζευε στα μπλογκς διαβάζοντας όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στο μικρό κρατίδιο στο οποίο ζούσε… Κάποια στιγμή πρόσεξε κάπου ένα banner που έγραφε ¨δεν ξεχνώ, απεργία πείνας, Θοδωρής Τενέζος και κάτι για συμπαράσταση¨. Δεν έδωσε σημασία…

Μερικές μέρες μετά το ξαναείδε κάπου, ύστερα πάλι… Αποφάσισε λοιπόν να του δώσει μια ευκαιρία και να διαβάσει περί τίνος πρόκειται. Άρχισε λοιπόν και έπαθε σοκ από την πρώτη κιόλας στιγμή…



Ξεκίνησε σαν εργάτης. Η σκληρή δουλειά του τον αντάμειψε, μετά από λίγα χρόνια βρέθηκε να διευθύνει την δική του επιχείρηση. Απασχολούσε 250 άτομα, όταν το καρτέλ του χάλυβα αποφάσισε να τον εξοντώσει οικονομικά γιατί του «έκλεβε» κάποιο μερίδιο της αγοράς και ήταν αποφασισμένος να κάνει εισαγωγή χάλυβα από Ιταλία. Δεν περιορίστηκε μόνο στο οικονομικό εμπάργκο, το οποίο ήταν και πολύ αποτελεσματικό μιας και είχε τον πλήρη έλεγχο της αγοράς, αλλά προχώρησε σε προσωπικές απειλές, σπάσιμο αυτοκινήτων και γραφείων και εκφοβισμό. Ο Τενέζος συνέχισε να επιμένει όμως. Ξαφνικά πέρασε στον Τειρεσία χωρίς να έχει καμία οφειλή ούτε καν καθυστερημένη δόση, τα ΜΜΕ σιώπησαν. Αλλά ο Τενέζος συνέχισε… Μετά την οικονομική του εξόντωση, απευθύνθηκε στην «ανεξάρτητη» επιτροπή ανταγωνισμού, με όλη την Ευρωπαϊκή νομοθεσία στο πλευρό του. Βέβαια η συγκεκριμένη επιτροπή μόνο ανεξάρτητη δεν είναι, αθώωσε το πανίσχυρο καρτέλ δίχως να κρατήσει ούτε τα προσχήματα μιας νομιμοφανής διαδικασίας. Ο Τενέζος όμως συνέχισε… έκανε απεργία πείνας διαμαρτυρόμενος για το καρτέλ έξω από την επιτροπή ανταγωνισμού για 148 μέρες. Έκανε τα πάντα για το κοινό καλό, για όλους εμάς καθώς η ακρίβεια είναι αποτέλεσμα του μονοπωλιακού ελέγχου της αγοράς…



Φανταστείτε να είχατε τον πλήρη έλεγχο της αγοράς. Θα τιμολογούσατε όσο θέλατε και όποιος ήθελε ας αγόραζε. Αν πάλι δεν ήθελε, δεν θα μπορούσε να απευθυνθεί πουθενά αλλού, αφού θα ήσασταν ο μόνος στην αγορά. Προσθέστε τον πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ που σιώπησαν για 148 ολόκληρες μέρες, των τραπεζών και των λοιπόν πλήρως εξαρτημένων πολιτικών.



Ο Μικρός Αλήτης αναρωτιέται ποιο είναι το υποχθόνιο σχέδιο των κυρίων αυτών. Ένας μας χαλάει την πιάτσα, των εξοντώνουμε οικονομικά, αλλά αυτός συνεχίζει προβαίνοντας σε ακραίες πράξεις διαμαρτυρίας. Δεν πειράζει, φιμώνουμε τα ΜΜΕ. Όμως υπάρχουν και τα blogs. Ούτε αυτό μας πειράζει. Ο Τενέζος θα σταματήσει την απεργία και τότε όλα θα ξεχαστούν.



Ε δεν θα τους έκανε την χάρη, μόλις ο Τενέζος θα σταματούσε την απεργία πείνας, θα έκανε όσα περνούσαν από το χέρι του για να συνεχίσει να προβάλλεται, θα έκανε τα πάντα για να μην ξεχαστεί.



Άλλωστε ο Μικρός Αλήτης βαρέθηκε να ξεχνάει… Αποφάσισε ότι από εδώ και πέρα ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ποτέ ΞΑΝΑ… 13 Φεβρουαρίου ο Τενέζος ξεκίνησε την απεργία πείνας. Κάθε 13 του μήνα το blog αυτό θα είναι αφιερωμένο στην υπόθεση αυτή, από τώρα και για όσο θα υπάρχει…


To blog του Τενέζου ΕΔΩ.

Άλλος λαθρομετανάστης για Παρίσι;

Κάπου χαμένοι στο Αττικό Μετρό

Ο Μικρός Αλήτης ακούει μια φωνή από πίσω του…
SYΝΤΑΓΚΜΑ; ΓΚΙΑ SYΝΤΑΓΚΜΑ;

Ένας Πακιστανός τον κοιτάει με απορία. Ο μικρός Αλήτης του λέει να τον ακολουθήσει, και αυτός Σύνταγμα πήγαινε. Στο δρόμο βρίσκει την ευκαιρία να λύσει τις όποιες μικρές απορίες είχε πάνω στο θέμα των λαθρομεταναστών. Βέβαια ο διάλογος που ακολούθησε ήταν στα Αγγλικά, γιατί ο Πακιστανός βρισκόταν μόλις δύο μήνες στην Ελλάδα και δεν μιλούσε καλά Ελληνικά.



Μπλα μπλα μπλα, μπουρου μπουρου, μπλα
Μικρός Αλήτης: Και ήταν δύσκολο το ταξίδι για εδώ;
Πακιστανός: 3 μήνες, από την Λαχώρη διέσχισα το Πακιστάν, πήγα στο Ιράν, στην Τουρκία και μετά εδώ.
ΜΑ: Και πόσο σου κόστισε;
Πακιστανός: 3000 δολάρια…



Ο μικρός Αλήτης αισθάνθηκε εθνικά υπερήφανος. Το κράτος που ζει πρέπει να φαντάζει η γη της επαγγελίας για να πληρώσει κάποιος τόσα πολλά και να ταλαιπωρηθεί για 3 ολόκληρους μήνες διασχίζοντας μερικά από τα πιο τριτοκοσμικά κράτη. Σκέφτηκε ότι μπορεί να γκρινιάζουμε αλλά μάλλον θα ζούμε στο πιο πλούσιο και πολιτισμένο κράτος…
ΜΑ: Μα καλά πλήρωσες τόσα πολλά για να έρθεις στην Ελλάδα;

Πακιστανός: Μα δεν ήθελα να έρθω στην Ελλάδα, στο Παρίσι ήθελα να πάω…



Ψυχρολουσία, και γιατί στο Παρίσι δηλαδή; Καλύτερο είναι από την Ομόνοια; Άλλωστε όταν είχε πάει στο Λούβρο, οι σοβινιστές είχαν όλες τις επιγραφές στα Γαλλικά, ενώ στους φιλικούς χώρους στα πέριξ της Ομονοίας κυριαρχούσαν τα Πακιστανικά και οι λοιπές επιγραφές στα Αραβικά.



ΜΑ: (ΘΙΓΜΕΝΑ) Και γιατί στο Παρίσι συγκεκριμένα; Εμείς δεν σου κάνουμε;
Πακιστανός: Εδώ χειρότερα και από Πακιστάν, στο Παρίσι με περιμένει και ο αδερφός μου, είναι όμορφα εκεί…
ΜΑ (τα νεύρα του, ακούς εκεί Παρίσι): Και γιατί δεν πηγαίνεις εκεί;

Πακιστανός: Δεν μπορώ, προσπάθησα… (Θόρυβος, ο συρμός μόλις είχε σταματήσει) … αλλά κάποια στιγμή θα τα καταφέρω…




Ο Μικρός Αλήτης ευχήθηκε αυτός ο άνθρωπος να αποκτούσε επιτέλους την ζωή την οποία είχε ονειρευτεί, ένα καθαρό μέλλον σε μία όμορφη Ευρωπαϊκή πόλη και όχι στην βρώμικη Ομόνοια και της τριτοκοσμικές συνθήκες της Αθήνας.



Χαιρετηθήκανε και συνέχισαν ο καθένας τον δρόμο του, με τον Μικρό Αλήτη να καταριέται το Δουβλίνο ΙΙ



Ο κανονισμός καθιστά Ελληνικό πρόβλημα, το μεταναστευτικό κύμα ολόκληρου του πλανήτη προς την Ευρώπη. Αλλά αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, καλύτερα να ανατρέξετε στις σελίδες της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΕΔΩ…



ΥΓ Ο μικρός Αλήτης νιώθει ότι η χώρα του και οι μετανάστες πιάστηκαν για μία ακόμα φορά κορόιδο από τους πονηρούς Κουτόφραγκους. Αλλά με πολιτικούς κλάσης Πάγκαλου, έχουν βρει και τα κάνουν…

Διήμερο στη Σέριφο

Ένας μικρός "ήλιος" στην ζωή του Μικρού Αλήτη

Ο Μικρός Αλήτης έφυγε από την μικρή του πόλη για να περάσει μερικές μέρες στο Κέντρο του Κόσμου, την Αθήνα. Ήταν εκεί που αποφάσισε να περάσει ένα διήμερο σε ένα κοντινό νησί. Μετά από λίγες ώρες μπροστά στον υπολογιστή του, η Σέριφος πληρούσε όλες τις προδιαγραφές.

Όλα ξεκινούν με μια ανατολή στον Πειραιά

Και εκεί είδε την ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑ παροπλισμένη μαζί με άλλα σαπιοκάραβα. Το 2006 είχε την ατυχία να ταξιδέψει με αυτή για Μήλο. Ήταν τρομερό. Είχε κάνει μόλις 12 ώρες για μια σπιθαμή απόσταση στο χάρτη. Θυμάται να βλέπει το νησί στον ορίζοντα και να ελπίζει ότι θα φτάσει κάποτε. Τότε ήταν που είχε φυσήξει αεράκι και αντί να το πλησιάζει απομακρυνόταν. Ο μικρός Αλήτης είχε φοβηθεί μην επιστρέψει στον Πειραιά με την όπισθεν. Ευτυχώς οι φόβοι του είχαν διαψευσθεί. Σταμάτησε να φυσάει...

Η Σέριφος από το Λιμάνι.

Κάθε τόπος έχει μία ξεχωριστή ομορφία. Ο Μικρός Αλήτης δεν ήθελε να τον συγκρίνει με άλλους, όμως για ένα ήταν σίγουρος, οι κάτοικοι του ήταν υπέροχοι.

Ο Μικρός ΑΛήτης αναρωτήθηκε αν η βραχονησίδα στο βάθος ήταν δικιά μας και για πόσο ακόμα. Αν και ο ίδιος ήταν σίγουρος για την απάντηση το Ωχαδερφιστικό εγώ του, φώναξε "σιγά μωρέ, ένα βραχάκι είναι, άλλωστε ποιος νοιάζεται;". Όσο και αν δεν του άρεσε το Ωχαδερφιστικό του εγώ είχε δίκιο. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΤΑΝ...

Και όπως πάντα όλα τελειώνουν με ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα.

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου ψάχνει σπίτι

Πέμπτη 9 Ιουλίου 7517

Ο Μικρός Αλήτης επιστράτευσε κάθε μέσο που είχε για να βρει λύση. Έβαλε αγγελία στις τοπικές εφημερίδες και ύστερα τηλεφώνησε στην φιλοζωική λέσχη…

¨Δεν είμαστε οργανισμός, λέσχη φιλόζωων είμαστε, 5 άτομα με 20 σκυλιά ο καθένας που ψάχνουμε να τα δώσουμε κάπου, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα¨

Δεν πτοήθηκε όμως. Εκτύπωσε αγγελίες σε A4 και πήρε τους δρόμους μαζί με τον κύριο ΛΑ, τα άφησαν σε κάθε κτηνιατρείο της πόλης του, σε κάθε pet shop, μέχρι και σε έναν φίλο του εκπαιδευτή αλόγων και δάσκαλο ιππασίας πήγαν.

Ελπίζει ότι όλα αυτά θα είναι αρκετά ώστε να βρεθεί σπίτι και για αυτά τα ταλαιπωρημένα κουτάβια.